Duma i wstyd

Co tak naprawdę sprawia, że czuję się Obywatelką RP? O jaki rodzaj przynależności chodzi? Z czym się utożsamiam? Jakie uczucia to wyrażają? Kiedy jestem dumna z faktu, że jestem Polką, a kiedy najnormalniej w świecie jest mi wstyd?

 

Od najmłodszych lat pamiętam, że byłam dumna, kiedy słyszałam o wybitnych Polakach. O Chopinie, Koperniku, Marii Curie- Skłodowskiej. Byłam dumna, kiedy jako nastolatka widziałam na ulicach Francji ludzi w koszulkach “Solidarności”. Byłam dumna, kiedy na igrzyskach olimpijskich wygrywali Polacy i rozbrzmiewał polski hymn.

Byłam dumna, gdy wygrywał Małysz. Byłam również dumna, gdy Wisława Szymborska otrzymała literacką Nagrodę Nobla, gdy Andrzej Wajda otrzymał Oscara za całokształt twórczości, gdy polscy muzycy zostali docenieni na całym świecie, gdy polska malarka prezentowała swoje prace na międzynarodowych wystawach, gdy polski pisarz wydał światowy bestseller.

Byłam dumna, gdy Polacy zdobywali najwyższe szczyty, gdy słyszałam o tym, że Polacy kogoś ratują, komuś pomagają… Mogłabym tak wymieniać bez końca. Wiele razy dzięki tysiącom Polaków czułam się dumna, że jestem Polką.

Nie ograniczam się do znanych Polaków. Często bywam dumna ze zwykłych ludzi, którzy żyją obok mnie. Może to być sąsiad, bliższy lub dalszy znajomy, mieszkaniec mojego miasta, ktoś z rodziny, przyjaciel, który osiąga mniejsze lub większe sukcesy w jakiejś dziedzinie. Niekoniecznie spektakularne.

Często chodzi o drobne rzeczy, które wymagają zaangażowania, wytrwałości i poświęcenia. Czuję wtedy podziw i szacunek. Ten sam podziw i szacunek odczuwam wobec osób, które potrafią doceniać czyjeś osiągnięcia, wykazują empatię i zrozumienie.

Nie tylko wierzą w siebie, ale również szanują i wierzą w innych. Motywują i wspierają. Wierzą we własne możliwości, mają otwarty umysł, konsekwentnie podążają do celu wytyczoną przez siebie drogą, jednocześnie szanując innych ludzi.

Szanują ich odmienność i prawo do podejmowania własnych wyborów. Nie koncentrują się tylko na sobie, ale leży im również na sercu dobro innych. Potrafią doceniać innych za ich sukcesy. To wszystko sprawia, że czuję się dumną Obywatelką RP.

Strony: Początek |1 | 2 | 3 | ... | następna strona→ | Koniec

6 thoughts on “Duma i wstyd

  • 20 listopada, 2016 o 18:31
    Permalink

    Podpisuję się obiema rękoma pod treścią zawartą w tym artykule.

    Odpowiedz
  • 20 listopada, 2016 o 18:55
    Permalink

    Czuję podobnie do Ciebie. Pamiętam jak byłam dumna z mojego Ojca,że walczył o Polskę. Walczył w kampanii Wrześniowej, później był w obozie jenieckim. Opowiadał,że wachał sie długo czy wracać do Polski, która stała się PRL- em ale wrócił, zostawił tu przecież zonę z maleńkim dzieckiem i matkę. Wrócił, działał tu społecznie, zrobił bardzo dużo dla swojego środowiska i chociaż ciągle był pod presją to nigdy nie zapisał się do partii. Nauczył mnie tego żeby nigdy się nie poddawać,żeby starać się zawsze robić coś dobrego dla swojego kraju, bo chociaż często za Polaków się wstydzimy to ciągle jest nasz kraj. Nie jeden raz wstydziłam się za Polaków, najczęściej za rasizm, za homofobię, za pazerność i nienawiść. Byłam 11,11 razem z Obywatelami RP na Placu de Guelle’a. Byłam przerażona nienawistnymi okrzykami, hasłami na ich banerach. Kiedyś, niedawno jeszcze miałam nadzieje, że Polska sie rozwija,że jeszcze troche a skończy sie nienawiść do inności, że rząd przyjmie odpowiednie uchwały,ze bedziemy zyć w pełni demokratycznym kraju. Niestety ten rząd tego nie zrobi, karmi Polaków kłamstwami, sprzyja narodowcom, chce niemal ubezwłasnowolnić kobiety a innym nakazać wyznawanie jedynie słusznej katolickiej religii. Będę walczyć o to by było normalnie, by ludzie którzy teraz dzielą ten naród odeszli w niebyt. Zrobię to co jestem w stanie zrobić.

    Odpowiedz
  • 21 listopada, 2016 o 12:16
    Permalink

    Apel – proszę nie mylić nacjonalistów z szowinistami. Bycie tym pierwszym to nic złego, zaś tym drugim – już tak. Mieszanie pojęć jest szkodliwe, dlatego powinniśmy się zastanowić, z czym chcemy walczyć.

    Odpowiedz
    • 11 grudnia, 2016 o 22:53
      Permalink

      w postępowaniu niektórych są tożsame np. ONR

      Odpowiedz
  • 8 grudnia, 2016 o 23:37
    Permalink

    Nie podnosić reki-czyli co mamy byc pod czyjmś butem?
    idiotka

    Odpowiedz
  • 11 grudnia, 2016 o 22:58
    Permalink

    w pełni się z Pania zgadzam ,mam takie same odczucia i często wstydzę się za Polaków 🙁
    Kocham Polskę, szanuję ludzi ,jestem tolerancyjna,uczucie zawiści,nienawiści,ksenofobii jest mi zupełnie obce Żyje w zgodzie z własnym sumieniem.

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *